Niestety, recenzenci mieli rację – film jest nudny, długi, powolny i całkowicie bez polotu. Zaśmiałem się parę razy, ale obawiam się że były to momenty całkowicie przez twórów niezamierzone – poniżej lista niedociągnięć, błędów które zauważyłem w filmie:

• reklamy mBanku w Berlinie (sam początek filmu)
• Ewa miała problem ze znalezieniem Eljota (nie zauważyła domeny el-jot.net w adresie email)
• nikt nie wpisuje tytułów do maili (i żaden program pocztowy o tym nie przypomina)
• wszyscy odpowiadają NAD cytatem
• Apple ma dominującą pozycję na rynku komputerów (widziałem jednego Windowsa w kawiarence w Paryżu)
• podczas próby połączenia z niedziałającym serwerem, program pocztowy działający pod kontrolą MacOSa, wywala długą listę błędów które wyglądają jak coś związanego z DOSem (każda linijka zaczyna się od “C:\JAKIS\TAM\KATALOG\nazwaprogramu.exe”)
• Spik działa lepiej pod MacOSem
• mBank ma przelewy zagraniczne
• Eljot jest oburęczny – raz ma myszkę po prawej a raz po lewej stronie kompa
• ma ktoś taką super maszynkę do łamania haseł? przyda mi się jak znowu zapomnę swojego…
• skoro Ewa chodzi po Warszawie z laptokiem pod pachą, to czemu go nie zabrała w podróż? Po co wykorzystywać boya hotelowego do przysyłania maili?
• Ewa miała słuchawki podone do Manta MM 30 założone do góry nogami – tak jest wygodniej, ale nie da się korzystać z mikrofonu umieszczonego na pałąku

Koleżanka z firmy podsumowała to najlepiej: “mój facet powinien dziękować mi na kolanach, że nie musiał iść na ten film” – drogie koleżanki, bądźcie równie litościwe dla swoich mężczyzn!

Chce on pokonać rekord świata w prędkości osiągniętej na motocyklu. W tym celu od 42 lat remontuje starodawny motor – Indianina z 1920 roku, zbiera pieniądze na wyjazd do Stanów, by na wyschniętym jeziorze wystartować podczas tygodnia szybkości.

Film przedstawia przyjaźć staruszka z młodym chłopakiem – synem sąsiadów, jego stosunki z mieszkańcami miasteczka (mają go za dziwaka, ale jest tam lubiany) oraz wielką różnicę mieszkańców Nowej Zelandii (skąd pochodzi bohater) a USA – dziwnie na niego patrzą gdy wita się z każdą poznaną osobą podając jej rękę i przedstawiając się.

Z całego serca polecam ten obraz – bardzo mnie wzruszył i poruszył, chciałbym mieć taką siłę ducha jak ciężko chorujący na serce Burt Munroe…

Byłem jedynym widzem w sali – ciekawe ile stracili na tej projekcji (odtwarzali film dla jednej osoby, która w dodatku nawet nie zapłaciła za bilet) .

Po długiej serii reklam doczekałem się w końcu na rozpoczęcie projekcji. Tym razem film nie zaczął się od dobrze znanej formułki (o tym, że tylko jedna osada Galów obroniła się przed najazdem krwiożerczych Rzymian) – cała historia rozpoczyna się w mroźniej i zlodowaciałej krainie Wikingów.

Fabuła jest dość naiwna – do wioski Asteriksa przybył bratanek wodza – Trendix. Przybysz ze stolicy (nazwa wybitnie podobna do Paryża) źle się czuje na prowincji. Nie pochwala wiejskich tańców, brakuje mu mowy ziomów (niestety, i ten film został nią okraszony – całe szczęście że w bardzo małym zakresie – nie tak jak w “Rybkach z ferajny”) i robi mu się niedobrze na widok pożeranych dzików (sam je tylko jarzynki).

Asterix i Obelix otrzymują odpowiedzialne zadanie – mają zmienić wielkomiejską ofiarę (”to sama skóra i kości”) w prawdziwego woja.

W tym czasie Wikingowie poszukują największego tchórza na świecie (wierzą że taka osoba nauczy ich latać) – trafiają oczywiście na Trendiksa i porywają go do swojej krainy.

Bałem się, że film będzie bardzo słaby – w trailerze wyglądało na to, że na tła generowane w programach do grafiki trójwymiarowej nałożono płaskie rysunki postaci. Na szczęście jedynie niektóre efekty (chmury, mgły itp) były w widoczny sposób generowane na komputerach – cała reszta wyglądała na starą, dobrą, oldschoolową grafikę (choć pewnie i tak rysownicy tworzyli całość na komputerach).

Humor dość przeciętny! Nie bawiłem się tak dobrze jak przy starych częściach (może to ja jestem już za bardzo sztywny) – choć nie brakowało momentów w których śmiałem się na całe gardło…

Ilość ‘śmiechonów’ oceniam na mniej więcej połowę filmu “Asterix i Obelix: misja Kleopatra” (jest nawet nawiązanie do tego filmu – w pewnym momencie Obelix nuci ten sam fragment o koralach).

Podsumowując – film niezły, można się wybrać i poczuć znowu jak dziecko. Jeśli zobaczy się go razem z młodszą częścią publiczności (która prawdopodobnie będzie reagować bardzo żywiołowo) – wtedy zabawa powinna być jeszcze lepsza!