Drugi dzień kursu paralotniowego zaczął się powtórką poznanej wcześniej teorii. Jeszcze raz przypomniano nam, jak zakłada się uprząż, jaką pozycję należy przyjąć podczas wznoszenia skrzydła, w jaki sposób rozpocząć i kontynuować rozbieg oraz co robić, gdy rozpędzimy się na tyle by móc już zostać uniesionym przez paralotnię.

O dziewiątej wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy na pierwsze zajęcia praktyczne - na łączkę. Prowadzący mówiąc, że są bardzo słabe warunki wiatrowe i raczej dziś nic nie wyjdzie z lotów, trochę nas zmartwił - stwierdził, że pobawimy się tylko na ziemi, ale i tak było to dla nas coś niezwykłego.

Instruktor kazał nam zostawić plecaki z ekwipunkiem, sam wybrał jedno ze skrzydeł (dostosowane do jego wagi) i poprosił, byśmy razem z nim wspięli się na górkę u podnóża której byliśmy. Tam wyjął paralotnię z pokrowca, pokazał, w jaki sposób rozkłada się ją na ziemi oraz do czego służą poszczególne linki i zapięcia uprzęży. Zobaczyliśmy też, jak wyglądają taśmy, na których będziemy wisieli podczas lotu - do nich przyczepione są linki utrzymujące kształt skrzydła.

Po zakończeniu krótkiego “wykładu”, Witek przypiął się do skrzydła, zrobił kilka kroków (paralotnia wyskoczyła nad jego głowę), po czym zbiegł z górki. Udało mu się przelecieć jedynie mały kawałek - widocznie warunki rzeczywiście były do niczego… Dopiero wtedy uwierzyłem w poranne słowa instruktora - wcześniej miałem nadzieję, że mieliśmy tylko zostać zmotywowani do większego i bardziej intensywnego wysiłku podczas nauki…

Prowadzący zawołał nas, byśmy zeszli na dół góry – tam, gdzie on wylądował i gdzie zostawiliśmy, pod opieką Trola, nasze plecaki. Jeszcze raz opowiedział, jak rozkłada się skrzydło, po czym kazał nam wyciągnąć nasze sprzęty z pokrowców i przygotować je do ćwiczeń.

Z początku szło nam wybitnie topornie: a to podmuch wiatru zawinął skrzydło, a to jakaś gałązka wmieszała się w linki i skutecznie je poplątała. Z biegiem czasu nabieraliśmy jednak coraz większej wprawy w operowaniu paralotnią rozłożoną na trawie.

Zobaczyliśmy, że kewlar, z którego wykonane są linki, jest dość sztywnym i śliskim materiałem. Dzięki temu wystarczy lekko je naciągnąć i silnie nimi potrząsnąć - spowoduje to poprawne ich rozdzielenie (oczywiście jeśli nie są poplątane w jakiś wybitnie perfidny sposób - gdy uda się komuś przełożyć uprząż między linkami, to będzie trzeba włożyć wiele pracy w doprowadzenie całości do stanu używalności).

Zostaliśmy też uprzedzeni, by uważać przy pracy z linkami - są one nie tylko sztywne, ale i ostre. Podobno potrafią nieźle pociąć rękę nieuważnej osoby, która za ostro przeciągnie linkę między palcami.

Osoby, które zdołały przygotować skrzydło do lotu, zostały pouczone, jak należy przypinać się do paralotni - należy pamiętać o założeniu kasku, prawidłowej kolejności zapinania pasków i odpowiednim uchwyceniu sterówek, tak by po podniesieniu skrzydła dobrze leżały w dłoniach (na początku wszyscy mieli z tym problemy) i umożliwiły kierowanie kierunkiem rozbiegu (a potem i lotu).

Kursanci przygotowani do ćwiczeń otrzymywali polecenia przez radio przypięte do uprzęży - najpierw stawiało się skrzydło nad głowę, potem biegło w pozycji jaskółki. Tu też pojawiły się pierwsze problemy - chyba każdy z nas otrzymał reprymendę za nieprawidłową postawę (za mało pochylona sylwetka) oraz brak dynamiki przy biegu. Cały problem w tym, by robić coraz większe i szybsze kroki - nie jest to łatwe, w sytuacji gdy przez złą sylwetkę pilota skrzydło próbuje się wznieść, ciągnąc go w górę. W takiej sytuacji traci się na chwilkę kontakt z podłożem i nie można nabierać prędkości - spowolnione skrzydło opada, nogi dotykają ziemi i dopiero wtedy można biec dalej. Zła sylwetka znowu powoduje uniesienie się i nawrót problemów…

Drugim częstym błędem (miałem z tym wiele problemów) był brak zachowania kierunku rozbiegu - mieliśmy zbiegać prosto w dół lekko nachylonej łączki, a my dawaliśmy się ciągnąć skrzydłu w różne strony (paralotnia ustawia się zawsze pod wiatr i w takim też kierunku się porusza). Rozwiązaniem okazało się podbiegnięcie pod skrzydło (by wyrównać napięcie taśm) oraz lekka praca sterówkami (by skrzydło skręciło i nakierowało się na planowany kierunek). Wyrobienie sobie tych umiejętności zajęło nam masę czasu. Tak naprawdę to dopiero ostatniego dnia kursu czułem, że panuję nad kierunkiem rozbiegu.

Witek cały czas trzymał w rękach krótkofalówkę i wywrzaskiwał (by przebić się przez szum powietrza i kask) komendy oraz reprymendy, Trol operował kamerą i nagrywał nasze starania. Później mieliśmy oglądać je w bazie i dokładnie analizować popełniane przez nas błędy.

Po wylądowaniu (w naszym przypadku – po skończeniu biegu) zbiera się linki tuż przy uprzęży, zwija je w dużą pętlę aż dojdzie się do samego skrzydła. Tam łapie się za linki (jak najbliżej poszycia) i ciągnąc za nie unosi się płachtę, zakładając ją na plecy. Dużo łatwiej mają wysokie osoby - nie muszą bardzo się starać przy tym manewrze - skrzydło na ich karkach będzie nad ziemią, zaś osobnicy obdarzeni niższym wzrostem zostają zmuszeni do dokładności - należy upewnić się, że paralotnia nie dotyka ziemi i nie wplącze się w nogi podczas podejścia.

W pewnym momencie zobaczyliśmy faceta biegnącego pod górkę - wrzeszczał coś w stylu “PANIE! Gdzie na moim polu! Wynocha! To moje pole!” - spojrzeliśmy na Witka, ale on zdawał się nie reagować. Kiedy człowiek podbiegł do nas, przywitał się z instruktorami. Okazało się, że to rzeczywiście właściciel górki, na której trenujemy (a prywatnie przyjaciel Witka i Trola). Ciekawe, czy wita w ten sposób wszystkie turnusy treningowe?

Chwilę później dołączyła do nas para - córka Witka i jej ukochany. Ona przejęła kamerę zaś, wolny już Trol i przyszły zięć Witka zaczęli udzielać rad. Od tej pory zajęcia wyraźnie przyspieszyły - już nie jedna, a trzy osoby kontrolowały ułożenie linek, podpięcie do skrzydeł i gotowość startową.

Kiedy instruktorzy uznali, że dość dobrze radzimy sobie z podnoszeniem skrzydeł i początkowym rozbiegiem zakomenderowali, przemarsz na szczyt wzniesienia, pod którym się znajdowaliśmy - to właśnie z tamtego miejsca Witek oddał próbny, dość krótki lot…

Zostaliśmy poinstruowani co do poprawnego składania skrzydła i chowania go do plecaka - trzeba odpowiednio ułożyć linki (nie udało mi się za pierwszym razem – oczywiście doczekałem się stosownego komentarza ze strony Witka) i zachować prawidłową kolejność zaginania płachty paralotni. Zapakowaliśmy cały ekwipunek i zaczęliśmy wspinać się na górę.

Po zdobyciu wierzchołka rozłożyliśmy skrzydła i przygotowaliśmy się do lotów. Tym razem czułem lekki strach - górka miała dość płaski wierzchołek z bardzo łagodnym spadkiem, który jednak po jakichś 10 metrach kończył się urwiskiem i przechodził w dość strome zbocze. Wyglądało to tak jakby wbiegało się w przepaść…

Ustawiłem się tak nieszczęśliwie że byłem jedną z pierwszych osób wykonujących lot. Przygotowałem się i po sprawdzeniu wszystkiego, usłyszałem komendę ”start!”’. Naparłem na taśmy, skrzydło posłusznie wzniosło się, Witek podpowiedział - ”rozbieg! ” - więc ruszyłem. Po raz kolejny tego dnia za mało pochyliłem się i spowodowałem przedwczesne uniesienie się skrzydła - przez to nie uzyskałem wystarczającej prędkości i przy samym urwisku nadal biegłem. Zostałem zmuszony do biegu po stromym zboczu. Dopiero w połowie górki udało mi się rozpędzić skrzydło do prędkości granicznej i uniosłem się! Lot trwał bardzo krótko - nie dałem nawet rady przejść do pozycji siedzącej. Mimo to byłem zachwycony - po raz pierwszy naprawdę leciałem!

Lądowanie miałem dość miękkie. Cały czas byłem w pozycji startowej, więc nogi były przygotowane do amortyzacji przy zetknięciu z ziemią - spokojnie zatrzymałem się i przyziemiłem paralotnię. Zebrałem linki, zarzuciłem skrzydło na plecy i zacząłem wspinać się pod górkę, słuchając komentarza Witka o złej pozycji rozbiegu i jej konsekwencjach w postaci słabego lotu.

W czasie mojego powrotu następni kursanci rozpoczęli starty. Im później ktoś zaczynał tym lepiej mu szło. Mijał stres, a obfite i ”soczyste” komentarze Witka robiły swoje. Mój współlokator, Andrzej, poleciał niemal z samego szczytu górki i uzyskując całkiem przyzwoitą wysokość, wylądował kilkadziesiąt metrów za moim punktem przyziemienia. Drugi kolega, Mariusz, przed lądowaniem sprzeciwił się Witkowi i wykonał unik - zbliżał się do poprzedniej osoby i nie chciał na niej wylądować.

Jeden z pilotów popełniał cały czas ten sam błąd - przy pierwszych oznakach unoszenia przez skrzydło (spowodowanych - jak u mnie - złą pozycją przy rozbiegu) rzucał się do przodu - miał nadzieję, że już poleci. O ile postępowanie takie na łące nie groziło niczym poważnym, to na urwisku skończyło się zjechaniem po górce twarzą (na szczęście zdążył zasłonić ją rękoma) i torsem. Od Witka otrzymał stosowną reprymendę, od nas ksywkę ”Superman”, zaś od górki ładne zadrapania na przedramionach i czole.

Mój drugi start był jeszcze gorszy niż pierwszy - straciłem równowagę przy rozbiegu i na chwilę upadłem na kolana. Udało mi się podnieść zanim skrzydło upadło, ale straciłem nad nim kontrolę - zboczyłem z linii rozbiegu i usłyszałem komendę ”stop”. Skrzydło, porwane podmuchem wiatru, wylądowało za pobliskim krzewem zaś linki wplątały się w jego gałęzie. Gdy przystąpiłem do ich wyplątywania, okazało się, że krzaczek jest dość kolczasty - gdybym przez niego “przeleciał”, to miałbym nieliche zadrapania na całym ciele. Miałem poważne problemy z odseparowaniem linek od gałęzi. W końcu zszedł do mnie Witek i z całej siły szarpnął za taśmy - linki wyrwały się z objęć rośliny i mogłem wracać na górkę. Okazało się przy tym, że linki są bardzo wytrzymałe i nie trzeba się z nimi obchodzić w sposób bardzo troskliwy.

Nie miałem, niestety, możliwości wykonania kolejnej próby lotu - wiatr zmienił kierunek, definitywnie kończąc dzień treningowy.

Po raz drugi tego dnia złożyliśmy skrzydła (tym razem poszło mi lepiej), spakowaliśmy uprzęże i kaski do plecaków i powędrowaliśmy w kierunku samochodu.

Zmęczeni, ale i szczęśliwi wracaliśmy do Szczyrku, cały czas komentując wrażenia minionego dnia. Najbardziej ucieszyły nas słowa Witka – powiedział, że dobrze nam poszło i że jutro jedziemy na dużą górkę!

Dużo więcej zdjęć zawiera galeria z drugiego dnia kursu paralotniowego.

Od serwisu grono.net otrzymałem zaproszenie do Multikina. Dziś urwałem się z kursu pedagogicznego i wybrałem się na kolejną część przygód dzielnych galów.

Byłem jedynym widzem w sali - ciekawe ile stracili na tej projekcji (odtwarzali film dla jednej osoby, która w dodatku nawet nie zapłaciła za bilet) :D.

Po długiej serii reklam doczekałem się w końcu na rozpoczęcie projekcji. Tym razem film nie zaczął się od dobrze znanej formułki (o tym, że tylko jedna osada Galów obroniła się przed najazdem krwiożerczych Rzymian) - cała historia rozpoczyna się w mroźniej i zlodowaciałej krainie Wikingów.

Fabuła jest dość naiwna - do wioski Asteriksa przybył bratanek wodza - Trendix. Przybysz ze stolicy (nazwa wybitnie podobna do Paryża) źle się czuje na prowincji. Nie pochwala wiejskich tańców, brakuje mu mowy ziomów (niestety, i ten film został nią okraszony - całe szczęście że w bardzo małym zakresie - nie tak jak w “Rybkach z ferajny”) i robi mu się niedobrze na widok pożeranych dzików (sam je tylko jarzynki).

Asterix i Obelix otrzymują odpowiedzialne zadanie - mają zmienić wielkomiejską ofiarę (”to sama skóra i kości”) w prawdziwego woja.

W tym czasie Wikingowie poszukują największego tchórza na świecie (wierzą że taka osoba nauczy ich latać) - trafiają oczywiście na Trendiksa i porywają go do swojej krainy.

Bałem się, że film będzie bardzo słaby - w trailerze wyglądało na to, że na tła generowane w programach do grafiki trójwymiarowej nałożono płaskie rysunki postaci. Na szczęście jedynie niektóre efekty (chmury, mgły itp) były w widoczny sposób generowane na komputerach - cała reszta wyglądała na starą, dobrą, oldschoolową grafikę (choć pewnie i tak rysownicy tworzyli całość na komputerach).

Humor dość przeciętny! Nie bawiłem się tak dobrze jak przy starych częściach (może to ja jestem już za bardzo sztywny) - choć nie brakowało momentów w których śmiałem się na całe gardło…

Ilość ‘śmiechonów’ oceniam na mniej więcej połowę filmu “Asterix i Obelix: misja Kleopatra” (jest nawet nawiązanie do tego filmu - w pewnym momencie Obelix nuci ten sam fragment o koralach).

Podsumowując - film niezły, można się wybrać i poczuć znowu jak dziecko. Jeśli zobaczy się go razem z młodszą częścią publiczności (która prawdopodobnie będzie reagować bardzo żywiołowo) - wtedy zabawa powinna być jeszcze lepsza!

Wiele lat temu, gdy leżałem w szpitalu i rodzina przynosiła mi do czytania kolejne numery PC Kuriera, w jednym z numerów znalazłem tekst o języku HTML.

Autor zachwycał się że jest on bardzo latwy do nauki (szczególnie dla osoby przyzwyczajonej do widzialnych znaków formatujących w WordPerfekcie), że dokumenty tworzy się w zwykłym notatniku i że dosłownie każdy może to robić…

W kolejnych odcinkach cyklu opisywane były różne elementy HTMLa (pamiętam artykuł o obiekcie ActiveX który służył do przewijania tekstu w pionie [cytat z pamięci "jest to rozwinięcie pożytecznego znacznika marquee o kolejny wymiar"]) - co ważne w bardzo zrozumiały sposób i poparty dużą ilością przykładów.

Po jakimś czasie kurs przeniósł się do internetu (pisanego wtedy jeszcze z wielkiej litery) - najpierw był na witrynie PC Kuriera, potem przeniósł się na serwery Helionu, gdzie spoczywa do dziś.

Jestem jedną z wielu osób, dla których był to pierwszy podręcznik HTMLa - dla wielu z nich nadal jest to podstawowe źródło informacji o HTML i CSS…

Wczoraj on-line’owa wersja kursu skończyła 10 lat - trzeba życzyć jej wszystkiego najlepszego, a autorowi gratulować pomysłu, wytrwałośi i rzeszy wiernych uczniów!