Na moje stare konto uczelniane ciągle otrzymuję spam wysyłany przez Międzynarodowe Centrum Informacyjno-Konsultingowe - w końcu moja cierpliwość dobiega końca - mam nadzieję, że wpisy tego typu zmienią pozycjonowanie w wyszukiwarkach na hasła ICIC i Międzynarodowe Centrum Informacyjno-Konsultingowe.

Zachęcam też do brania udziału w akcji Lemata.

Ptaszor cieszy się, że polskie MDC ma już 600 przetłumaczonych artykułów.

Owe 600 tekstów ma już zakończone tłumaczenie oraz dokonaną korektę. Tak się składa że ostatnio przeglądałem zasoby polskiej wersji serwisu - szukałem informacji o lokalizacji rozszerzeń.

Trafiłem na tekst Pomocnik XUL:Lokalizacja, który jest już po procesie tłumaczenia i korekty (nie ma w nim adnotacji że trwają prace nad tłumaczeniem).

Oto fragment tego artykułu:

Raz możesz utworzyć plik DTD dla twojego XUL, będziesz potrzebował dodać do plik XUL, który sygnalizuje co chcesz do użycia pliku DTD. W przeciwnym razie błędy będą się zdarzać jako, że nie można znaleść encji. Zrób to, dodaj linię pochodzącą z najbliższego miejsca pliku XUL:

Wygląda to na dosłowne tłumaczenie tekstu (być może przez jakiś automat) - jeśli pozostałe 599 artykułów jest przetłumaczone w ten sam sposób to chyba nie ma się czym chwalić

Grupa AviaryPl robi kupę dobrej roboty tłumacząc programy Fundacji Mozilli, ale przy MDC wyraźnie brakuje im mocy przerobowych - do tak wielkiego zadania potrzeba dużo większej ilości ochotników - na razie dużo lepiej czyta się teksty w oryginalnej, angielskiej wersji językowej…

O dziewiątej rano stawiliśmy się pod bramą szkoły - czekała tam już grupka innych uczestników kursu. Weszliśmy do środka i zajęliśmy miejsca przy stole.
Instruktorzy przedstawili się - poznaliśmy Witka i Trola - to właśnie oni będą wprowadzać nas w tajniki paralotniarstwa.

Witek sprawdził obecność, rozdał do podpisania umowy (dowiedzieliśmy się o wysokości ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków – 5000 zł [czyli wystarczy na dojazd do szpitala :P] oraz o tym, że OC również opiewa na oszałamiającą kwotę 5000 zł - bardzo niewiele, biorąc pod uwagę szkody, jakie możemy uczynić). Podpisaliśmy też kwit poruszający dwie istotne kwestie. Po pierwsze – jeśli nie ukończymy kursu, nie będziemy się domagać zwrotu kosztów, po drugie jeśli nie dopisze pogoda i damy rady wykonać wymaganej ilości lotów podczas tego spotkania, mamy na to czas do końca roku. Dopełnieniem formalności były ankiety - podaliśmy w nich swoje dane osobowe oraz najważniejszą w danej chwili informację to, ile ważymy.

Po zabawie z papierkami przejął nas Trol - zaprezentował film z lotów zeszłorocznych kursantów. Na bieżąco komentował ich wyczyny i wskazywał popełniane przez nich błędy. Starty, przeloty i lądowania oglądane na filmie wydawały się bardzo łatwe do wykonania - nie mogłem się doczekać chwili, w której uniosę się nad ziemię.

Po projekcji nadeszła pora na dobranie skrzydeł i uprzęży - do tego właśnie potrzebna była waga każdego z jedenastu uczestników kursu - paralotnia projektowana jest do unoszenia ciężaru mieszczącego się w pewnych przedziałach.

Każdy z nas otrzymał swoją uprząż, skrzydło, kask i pokrowiec na to wszystko. Zaczęliśmy od uprzęży - po kolei zawieszaliśmy się na specjalnych hakach, na których dopasowywaliśmy niezliczone paski uprzęży i uczyliśmy się przyjmować podstawowe pozycje paralotniarza: do podnoszenia skrzydła, rozbiegową jaskółkę, pozycję siedzącą oraz skręty w lewo i prawo.

Okazało się, że uprząż ma postać plecaka - najpierw zakłada się go na plecy, potem zapina taśmy udowe. Należy tak dopasować ich długość, by dało się włożyć dłoń pod taśmy - nie mogą one być za ciasne i blokować możliwości rozbiegu.
Następnie zapina się taśmę piersiową. Trzyma ona ramiączka uprzęży razem, dzięki temu nie ma możliwości zgubienia plecaka w trakcie lotu, co oczywiście skończyłoby się dość przykrym i gwałtownym zetknięciem z ziemią.
Moja uprząż miała jeszcze dwie dodatkowe taśmy idące od bioder i łączące się z ramiączkami plecaka - dzięki temu była bardziej stabilna podczas rozbiegu.

Najtrudniejszą z trenowanych pozycji jest stosowana podczas rozbiegu jaskółka - należy mocno pochylić się do przodu, ręce trzymać z tyłu i unieść je maksymalnie do góry - tak, by nie naciągać sterówek.

Trol wspominał, że podczas biegu w pozycji jaskółki pamiętać trzeba o tym, by nie wieszać się na taśmach - robiłem tak przy podwieszeniu na hakach, ale przy prawdziwej paralotni spowodowałoby to upadek. Ze słów instruktora wynikało, że odległość do przebiegnięcia zależy od wiatru (jeśli startujemy pod wiatr, to długość rozbiegu zmniejsza się - prędkość względem powietrza jest większa już na samym początku) oraz stromości zbocza (wiadomo, że im bardziej stromo tym szybciej się biegnie, prędzej też oddala się od gruntu).

Dowiedzieliśmy się, że przy prawidłowym ustawieniu skrzydła i dobrym biegu, w jaskółce dość szybko zostaje się uniesionym przez skrzydło. Mimo to należy utrzymać pozycję rozbiegową jeszcze przez trzy sekundy, by być gotowym do przebiegięcia kilku następnych kroków przy utracie wysokości i zetknięciu z podłożem.

Gdy skrzydło uniesie pilota na wystarczającą wysokość, można usiąść wygodnie w uprzęży. Zaczęliśmy trenować energiczny ruch bioder dzięki któremu zajmuje się pozycję siedzącą, potem zakłada się nogę na nogę i można już rozkoszować się przyjemnością lotu, obserwując widoki pod nogami i wsłuchując się w szum wiatru rozcinanego napiętymi linkami.

Na samym końcu trenowaliśmy zmianę kierunku lotu. Aby skrzydło skręcało w którąś stronę, wystarczy zaciągnąć odpowiednią sterówkę, tylni fragment skrzydła (krawędź spływu) zagina się, stawiając opór masom powietrza i wybrana strona skrzydła zwalnia, zostając nieco w tyle. Rozsądnie jest jednak przyjąć specjalną pozycję - wychylając całe ciało w kierunku żądanego skrętu oraz zakładając nogę na nogę, wywiera się nacisk na taśmy, które same ustawiają skrzydło w wybranym kierunku. W ten sposób możemy skręcać bez utraty wysokości - sterówkami poprawiamy jedynie w potrzebie głębszego i ostrzejszego zakrętu.

Pogoda nie pozwoliła, by po zakończeniu zajęć w szkole pojechać w plener trenować nasze wspaniałe umiejętności - wiatry były niesprzyjające, a i podłoże było jeszcze mokre po deszczach, które nawiedziły Szczyrk i okolice kilka dni wcześniej.

Rozstaliśmy się więc koło 15 i umówiliśmy się na 8 rano dnia kolejnego - wtedy mieliśmy już wyjechać…

Przed pożegnaniem Trol powiedział gdzie można dobrze i w miarę niedrogo zjeść. Zwiedziliśmy najbliższą polecaną knajpkę i rzeczywiście - za niewielkie pieniądze (porównywalne z trójmiejskimi cenami) można było zjeść bardzo smaczną zupę oraz drugie danie.

Razem z nami wcinał jeden z kursantów - jego opowieści przekonały nas do próby zdobycia góry, u podnóża której byliśmy - Skrzyczne.

Po jedzeniu ruszyliśmy na wyprawę pod wielką górę. Po kilkuset metrach poczułem, że glany na moich nogach poważnie obcierają o pięty. Próby dopasowania sznurowania niewiele pomagały i uznałem, że zdrowiej będzie zrezygnować teraz i pozwolić trochę odpocząć stopom.

Zmęczeni i przemoczeni turyści wrócili chwilę po 17 - opowiadali, że na górze znaleźć można jeszcze dość sporo śniegu, którego pokłady wykorzystali w drodze powrotnej, ślizgając się po nim

Więcej zdjęć znajduje się w galerii z pierwszego dnia kursu paralotniowego.

Jakiś czas temu Haniuta i Riddle zastanawiali się nad sensem edukacji i inwestowania w siebie.

Riddle uznał, że nie ma sensu się uczyć, szkoła to strata czasu, który można przeznaczyć na poznawanie rzeczy przydatnych i interesujących. Napisał, że wszystkie osoby które do czegoś dochodzą w życiu rzucają wcześnie naukę i studia by zająć się własnym biznesem – absolwenci zostają pracownikami u takich osób.

Haniuta rozpoczęła kolejne studia – jeden z wykładowców zdopingował ją do rozważań nad sensem pracy 24/7 – czy rzeczywiście wyścig szczurów i ciągła walka o coraz lepszą pozycję jest podstawowym dążeniem i celem życia? W końcu doszła do wniosku, że pewnie są ludzie, którym sprawia to przyjemność ale ona bez wątpienia do nich nie należy.

A jaki ja jestem? Z jednej strony mam zajęty niemal cały tydzień – praca w WP, nauczanie w szkole, kurs pedagogiczny, trzy kursy tańca, imprezy taneczne. Ale zauważcie, że praca jest tylko środkiem do zdobycia celu – uwielbiam tańczyć więc wydaję kupę kasy na treningi, właśnie wróciłem z urlopu na którym uczyłem się latać na paralotniach, dziś po pracy pędzę na kurs tańców celtyckich, po drodze dokupię brakujące części do mojego wspaniałego roweru…

Chyba wszystko polega na tym, by znaleźć złoty środek między pracą a przyjemnościami – ja do tego dokładam jeszcze minimalizację czasu marnowanego na oglądanie TV – od długiego czasu moje jedyne seanse przed odbiornikiem to fragmenty kuriera czy innych wiadomości oglądane podczas szykowania śniadania.
I wiecie co? Wcale mi nie brakuje telewizora w moim życiu! Dużo bardziej wolę spożytkować wolną godzinę na jakąś ciekawą książkę niż przerzucanie kanałów w TV w nadziei na znalezienie jakiejś treści między blokami reklamowymi…

Do Szczyrku przyjechaliśmy dość wcześnie - koło 16, szybko znaleźliśmy nasz pensjonat (rzeczywiście tuż przy szkole) zrzuciliśmy tam rzeczy i pognaliśmy na plac pod Urzędem Miasta, gdzie trwać miał już koncert zespołu muzyki celtyckiej Banshee (co, jak wiadomo jest dla mnie nie lada atrakcją :D).

Dotarliśmy do centrum miasta a tam widać dopiero rozkładającą się kapelę - niestety nie wyglądali oni na celtów - czyżbyśmy spóźnili się na najciekawszą część imprezy? Szybki rekonesans wśród sprzedających zgromadzonych przy placyku zaowocował dwiema rzeczami - pewnością, że nie spóźniliśmy się bo nikt jeszcze nie grał oraz pysznym szaszłykiem, którego zacząłem z zapałem pałaszować.

W czasie gdy zajmowaliśmy miejsca, krakowski zespół Alergen zdążył się przygotować i rozpoczął koncert… Niestety nawet wyjątkowo energiczny wokalista nie był w stanie rozruszać zmarzniętego tłumu zgromadzonego przed sceną - uparcie powtarzane frazy ‘Wyginam śmiało ciało; wyginam śmiało ciało; wyginam śmiało ciało; Dla mnie to mało’ nie było w stanie wykrzesać aktywności wśród publiki…

Po koncercie Alergenu na scenie pojawił się góral w regionalnym stroju i zapowiedział konkurs. Należało zjeść jak najszybciej kromkę chleba obficie posmarowaną smalcem. W szranki stawiło się dwóch głodnych chłopaków i jedna dziewczyna (która w końcu dała za wygraną i nakarmiła swojego chłopaka) - o dziwo nikt nie wpadł na pomysł złożenia chleba na pół - wszyscy gryźli po kawałku. W końcu jednemu z nich udało się zmęczyć cały kawałek i wygrał nagrodę - weekend w jednym z pensjonatów w Szczyrku.

Podczas rozdawania nagród góralowi asystował wokalista Alergenu - po raz kolejny próbował rozruszać publikę ‘Wyginam ciało śmiało…’ - tym razem poszło już troszkę lepiej - ludzie pili coraz więcej i robiło im się cieplej i sympatyczniej.

W tym momencie góral stwierdził, że pora na kolejny konkurs - tym razem dla pań. Na jego polecenie wystawiono koziołka, na nim leżała kłoda drewna, były też dwie piły ręczne. Wywołał dwie chętne panie i podał warunki - należało jak najszybciej przepiłować kłodę - pani, która wygra otrzyma zaproszenie na weekend w Szczyrku.

Obie zawodniczki ochoczo zabrały się do roboty, niestety ich wysiłki powodowały podskakiwanie belki na koźle - próbowały przytrzymać ją rękoma ale nie na wiele się to zdało. Nagle jedna z pań poprawiła spodnie, zadarła mocno nogę i stopą przycisnęła drewno do kozła. Teraz mogła piłować z całej siły. Udało jej się wyprzedzić konkurentkę o niemal połowę grubości belki!

Sczęśliwa babeczka podskakiwała z rękoma w górze odsłaniając goły pępek. Wręczający nagrodę góral musiał oczywiście skomentować - powiedział najpierw ‘niech mąż uważa co żona może z nogami robić, by potem nie było, że nie może’ a potem że ‘oto prawdziwa kobieta - i ubrać się umie i krzepę ma i pępuszek fajny też’.

Po Alergenie na scenę wszedł oczekiwany zespół Banshee. Od razu uwagę zwróciła urocza skrzypaczka - Ania - po pewnym czasie okazało się, że nie ze względu na wygląd znalazła się w zespole – grała w sposób oszałamiający :D. Wdzięki Ani skutecznie przekonały nas do przeniesienia się z grzańcami do stołu pod samą sceną – mieliśmy doskonały widok na cały zespół.

Niestety i ten zespół poległ przy próbie rozgrzania publiczności – prezentacja poleczki nie zaowocowała tańcem wśród publiczności (moje podrygi [nie dałem rady ustać spokojnie, gdy słyszę tak fajną i znajomo brzmiącą muzykę] w kolejce po kolejne grzańce zostały zauważone i nawet pochwalone [nic dziwnego – byłem chyba jedyną osobą ruszającą się w rytm muzyki]).
Razem z dziewczynami, do stolika których się przysiedliśmy, wymogliśmy na zespole dwa bisy – teraz zagrali bardzo szybko i chyba cieszyli się, że jednak ktoś chce ich słuchać.

Gdy Banshee skończyli grać i kolejny zespół montował się na scenie, przy mikrofonie pojawił się znany już nam góral i zapowiedział kolejny konkurs – tym razem trzeba było skakać przez ciupagę. Najpierw lokalny mistrz – Jędrek – pokazał o co w tym chodzi a potem zaczęto nawoływać by chętni wystąpili.
Miałem już wystarczająco dużo grzańca w krwioobiegu by poczuć się jak rodowity góral więc jako pierwszy zgłosiłem się do konkurencji. Pierwsze podejście i porażka na całej linii – lewa stopa wytrąciła ciupaskę z ręki. Druga próba i już znacznie lepiej – dałem radę przeskoczyć 4 razy do przodu i 3 do tyłu – razem 7 skoków.
Kolejnym zawodnikom szło dużo gorzej – jeden miał glany i nie dał rady wznieść ich nawet na wysokość ciupagi, innym udawał się skok do przodu ale odpadali przy skoku wstecz.
W końcu znalazł się ktoś, kto wyrównał mój wynik (choć jak potem powiedział mi Andreski, to w moich skokach było jeszcze z 10cm zapasu między nogami a ciupagą, zaś u niego buty szorowały po trzonku) – zostałem poproszony o dogrywkę. Poszło mi w niej na tyle dobrze, że konkurent od razu się poddał.
Tak więc zostałem mistrzem skoków przez ciupaskę i otrzymałem kupon na weekend w Szczyrku

Po zakończeniu konkursu na scenie gotowi byli już chłopaki z Present Perfect - zagrali kilka swoich kawałków oraz covery znanych utworów polskich i zagranicznych. Tym razem nasze samozwańcze kółko fanów wzięło na celownik Arka – jednego z gitarzystów zespołu. Chłopak naprawdę się starał i odstawiał fajne szopki podczas gry. W solówce jednego z kawałków wplótł motyw z utworu granego wcześniej przez Banshee, innym razem wziął wiosło nad głowę i tak grał. Kiedy po każdym utworze zaczęliśmy wrzeszczeć ‘Arek, Arek, Arek’ i ‘solówka!!! solówka!!!’ to jeszcze bardziej szalał dla grupy wiernych fanek i fanów.
My nie próżnowaliśmy – gdy grali ‘Zostawcie Tytanica’ wywrzaskiwaliśmy ‘Zostawcie mi Civika’ Braci Soprano, przy marchewkowym polu zaśpiewaliśmy wersję gore tej piosenki, przy innych odstawialiśmy motyw z ‘Saturday Night Live’ – jednym słowem bawiliśmy się na maksa!
Przy ostatnim bisie (zgadnijcie kto domagał się go najgłośniej?) wszyscy wyszliśmy na parkiet i odstawiliśmy pogo – to dopiero był hardcore [na drugi dzień oczywiście bolały nas karki ale było warto :D]…

Koncerty zakończyły się o 21, potem miał zainstalować się jakiś DJ i puszczać do 3 w nocy aktualnie popularne utwory dyskotekowe – ewakuowaliśmy się w chwili triumfu i nie daliśmy się odmóżdzyć przez graną później muzykę.

Kiedy doszliśmy do domu i kładliśmy się spać otrzymaliśmy SMS’a, że poniedziałkowe zajęcia rozpoczynają się nie o 8 a o 9:00 – dało nam to, bardzo potrzebną, dodatkową godzinę snu.